Ignacy Pietraszewski
Biografia
Ignacy Pietraszewski urodził się 31 grudnia 1796 roku w Biskupcu na Warmii, w rodzinie Baltazara i Barbary z domu Ciecierskiej. Po śmierci ojca w 1802 roku i powtórnym zamążpójściu matki w 1805, w wieku 10 lat przeprowadził się do Grodna, gdzie opiekę nad nim sprawowali wujowie - Jan i Antoni Ciecierscy, którzy byli dominikanami. Tam też jego bracia zmienili nazwisko z Pietruszyńscy na Pietraszewscy, a Ignacy poszedł w ich ślady. W latach 1807-1813 uczęszczał do gimnazjum dominikańskiego w Grodnie. Mimo nacisków rodziny, nie chciał wstąpić do zakonu, pragnąc dalej się kształcić, przez co stracił wsparcie bliskich i musiał sam zarabiać na życie, pracując jako guwerner.
Dzięki oszczędnościom w 1822 roku przeniósł się do Wilna, gdzie na Uniwersytecie Wileńskim studiował na wydziale literackim, uczęszczając na wykłady profesora Wilhelma Münnicha z języków perskiego i arabskiego. W 1826 roku wyjechał do Petersburga, gdzie kontynuował naukę w instytucie języków wschodnich pod okiem takich profesorów jak Józef J. Sękowski i Mirza Dżafar Topczy-Basza. W 1830 roku otrzymał stypendium i posadę w ministerstwie spraw wewnętrznych, a następnie w ministerstwie spraw zagranicznych. W 1831 roku zdał egzamin końcowy, biegle władając językami: tureckim, perskim i arabskim.
W 1832 roku został wysłany do Konstantynopola jako dragoman, gdzie zrodziło się jego zamiłowanie do kolekcjonowania wschodnich monet. Pełnił szereg funkcji dyplomatycznych: w 1836 roku był dragomanem w konsulacie w Jaffie, następnie sekretarzem w Salonikach, w 1837 roku dragomanem w Aleksandrii, a w latach 1838-1840 konsulem w Jaffie. Podczas podróży po Wschodzie zgromadził unikalną kolekcję 2683 monet wschodnich, którą opisał w pracy 'Numi Mohammedani' (Berlin 1843).
W 1840 roku wrócił do Petersburga, gdzie objął posadę w ministerstwie spraw zagranicznych. W 1842 roku otrzymał profesurę na Uniwersytecie Petersburskim, wykładając język turecki. Z powodu choroby w 1844 roku zrzekł się stanowiska i przeprowadził do Berlina, gdzie w tym samym roku został mianowany doktorem filozofii na Uniwersytecie Humboldta. W 1847 roku objął tam posadę wykładowcy języków wschodnich.
W 1846 roku wydał 'Nowy przekład dziejów tureckich dotyczących historii polskiej', polemizując z pracą Sękowskiego. Jego późniejsze badania nad świętymi pismami Zaratusztry zaowocowały wydaniem w 1857 roku dzieła 'Miano slavianskie w ręku jednej familji od trzech tysięcy lat zostające', w którym dowodził bliskiego pokrewieństwa języka awestyjskiego z polskim. Publikacja ta spotkała się z krytyką i w 1858 roku odebrano mu katedrę na Uniwersytecie Berlińskim. W latach 1858-1862 ukazało się jego tłumaczenie Awesty, które do 2010 roku pozostawało jedynym przekładem tego dzieła na język polski.
W 1860 roku jako dragoman towarzyszył pruskiemu poselstwu do Persji, gdzie szach Naser ad-Din oferował mu posadę na swoim dworze, jednak Pietraszewski odmówił. Zerwał wtedy kontakty z Europą, co wywołało pogłoski o jego śmierci. Po powrocie do Berlina w 1861 roku wydał jeszcze kilka prac dotyczących Awesty, m.in. 'Abrégé de la grammaire Zend' (1861) i 'Deutsche verbesserte Übersetzung der Bücher des Zoroaster' (1864). Zmarł 16 listopada 1869 roku w Berlinie. Po jego śmierci córka Kazimiera Moschowa przygotowała do druku opis jego podróży pt. 'Dziesięcioletnia podróż po Wschodzie' (1872).